Katika kijiji kidogo kilichozungukwa na milima, aliishi mtoto aitwaye Amani. Amani alikuwa na ndoto ya kuwa mchezaji maarufu wa kandanda, lakini aliishi kwenye familia maskini, na hakukuwa na pesa za kumnunulia vifaa vya michezo. Walakini, Amani alijua kuwa ndoto yake inaweza kutimia, hata kama alikosa vifaa vya kisasa.
Kila asubuhi, Amani alikusanya watoto wakiwa majumbani mwao na kuwaambia: "Hatutahitaji mpira mpya wa kisasa, tutacheza na kitu chochote kilichopo." Watoto walikusanyika na kuanza kucheza na mipira ya zamani au magunia yaliyoshonwa kwa pamoja. Walikuwa wakicheka, kukimbia, na kufurahi kwa furaha isiyo na kifani.
Siku moja, Amani alikusanya watoto wakiwa kwenye kivuli cha mti mkubwa, akawaambia: "Tuache kuwa na hofu ya vikwazo. Sio kila kitu kinahitaji pesa ili kufurahi. Uwezo wetu uko kwenye moyo wetu, si kwenye vifaa."
Watoto walijivunia michezo yao na kwa pamoja walijivunia michango yao ya kila mmoja. Amani alijua kwamba michezo haikuwa tu ya ushindi, bali ilikuwa ni njia ya kufunza umoja, ushirikiano, na furaha. Watoto walikua wakicheka na kusherehekea kila goli na kila mpira uliochezwa.
Hadithi hii inafundisha kuwa michezo ni muhimu kwa watoto kwa sababu inawajenga kimwili, kiakili, na kijamii, na kwamba furaha ya kweli haiji kwa mali bali kwa umoja na kupenda kile unachokifanya.
emakulatemsafiri@gmal.com
0653903872
Post a Comment